Burada olsan yanına sokulup dizine koyardım başımı. Gözlerinin içine bakıp gülümserdim, fısıldardım adını. Hiç korkmazdım seninle olmaktan, elini tutmaktan. Kaçmazdım her zaman yaptığım gibi, rol yapmazdım. Sadece kendim olurdum. Yalansız yaşardım. Korkmazdım hata yapmaktan. Korkmadığım için daha az hata yapardım. Yemekler pişirirdim sana, her gün bir başka.. En sevdiğini bulmaya çalışırdım. Hayır, izin vermezdim bana söylemene. Keşfetmek isterdim seni.

Burada olsan her gece dışarı çıkmaz, dizinin dibinde olurdum. Yapma dediğini yapmaz, sözünden çıkmazdım. Kıskandırmazdım seni. Daha çok ders çalışırdım. Seni çalışırdım uzun uzun.. ezberlercesine.. Asla bıkmayacağım, en sevdiğim ders olurdun. En yüksek notları alacağım. Olsaydın burda..

Burada olsan zaman dururdu benim için. Akmazdı böyle hızlı. Hiç yaşlanmazdık biz. Sürekli gülümserdik. Konuşmazdık. Kelimeler yetersiz kalırdı duyguları anlatmaya. Anlatmazdım.. Anlardın. Susardık. Severdik susmayı. “Susma” demezdin bana. Anlardın beni.. Bir bakış yeterdi anlaşabilmek için.

Burada olsan umuda doğru yola çıkardık el ele. Yanımıza kimseyi almazdık. Sadece sen ve ben olurduk o yolda. Takılıp düşeceğimiz çakıl taşları olmazdı.. Olmazdı hiçbir engel.. Tutardın elimi. Hepsi geçecek derdin. Düşsem kaldırırdın kolumdan tutup.. Hepsi burda olsan olurdu.. Olsaydın..