Seni özledim. Zaten özlemiştim, zaten söylemiştim. Niye aramıyorsun derken amacım seni bunaltmak değil 2 haftadır görmediğim sevgilimin sesini duymaktı. Bilmiyor muydum derdin olduğunu? O yüzden demedim mi sana ben yaz bana diye? Sen rahatla, huzur bul diye ne istersen yapardım ben, al yaptım da. Sen huzur bulasın diye ben her gün mutluluk oyunu oynayıp, her gece yatarken ve sabah kalktığımda aç karna 2 posta gözyaşı döküyorum.

Oyuncağın koynumda uyuyor. Ona konuşuyorum deli gibi. Sanki o sana benim dediklerimi iletecek gibi geliyor.

Ne yaptığını, ne hissettiğini merak ediyorum. Beni kandırdın mı, yoksa cidden sevdin mi merak ediyorum. Hiç düşünüyor musun, düşünmemeye mi çabalıyorsun, yoksa aklına bile mi gelmiyorum.. İşte onu merak ediyorum.

Bir şey oluyor, bir şey duyuyorum. Seninle paylaşmak istiyorum ve sonra tekrar tekrar aklıma geliyor artık senin olmadığın. Sen yine ol istiyorum. Korkma gelecekten istiyorum. Huzuru bensizlikte değil bende bul istiyorum. Sanki hiç yeterince söylememişim gibi geliyor ama ben seni seviyorum. Seninle birlikte olmayı seviyorum, senin dostluğunu seviyorum, seninle yaşayınca aşkı seviyorum, yaşamayı seviyorum, o yolu seviyorum, seni beklemeyi seviyorum.. Seninle alakalı olup da sevmeden yaptığım tek şey senin ayrılık kararına saygı duymak ve sesimi çıkarmamak oldu.

Ve o bunları okumuyor.