Ben yazamıyorum. Sana yazamıyorum. Bunu seninle ilk tanıştığımda söylemiştim.

Her gelen bir şeyler götürüyor giderken. Sen daha gelirken koparmıştın benden bir şeyleri. Mutluydum seninle ya da mutluluk oyunu oynuyordum. Arada bakınca anımsıyorum. Gerçekten mutlu anlarım oldu benim seninle.

Mutlu musundur şimdi? Esen en ufak rüzgarda, bir kokuda aklına geliyor muyumdur? Sen de özlüyor musundur beni ara ara?

Nasıl ilişkiydi ki bu. Aklımı sikeyim. Böyle olacağını bile bile, biteceğini bile bile.. Öleceğini bile bile nasıl bir girişimdi?

Kocaman 1 senemi sana verip, ardına bakmadan git diye miydi? Neyin can sıkıntısı, neyin karın ağrısı? Nasıl değişirsin ki, altı üstü yaşadığın yer değişti. Hayatını sikeyim senin. Nasıl değişirsin?

Eylül’den beri çabalıyorum be adam. Beni sev diye kaç takla atıyorum. Dışarı çıksam “sikin beni” diye bağırsam tüm Türkiye koşar peşimden lan aptal, sen neyin derdindesin?

Kandırdım sonra kendimi. 4 aydır böyle dedim. 4 aydır sevmiyor, belki daha fazla dedim. Giden olmaktan korktuğu için kendisinden nefret ettiriyor dedim. Nefret, ağır kelimedir bilirsin. Nefret edemediğimi de bilirsin.

İçim içimi yiyor hayvan herif.

Keşke ölsen de en azından öldü desem, orospu çocuğu.

Keşke seni tanımasaydım. Bu kadar çok koşmasaydın peşimden.

BOK VARDI ÇÜNKÜ. KOCAMAN BİR BOK.

Yaptığım ama hak etmediğin bütün fedakarlıklar götüne girsin.