Bunları yazarak kendimi küçük düşürüyorum, farkındayım. Ama seni merak etmeden duramıyorum. Öyle alışmışım ki seni umursamaya, merak etmeye, düşünmeye. Aklıma gelme diye boş boş işlerle uğraşıyorum. Bol bol uyuyorum, sürekli film izliyorum. Birlikte söz verdiğimiz filmleri bile izledim. Ben ağlayamıyorum. Senin için tek bir damla gözyaşı dökmedim. Sanki bitmemişsin, hala hayatımda bir yerdesin de.. meşgulsün, cevap veremiyorsun, bense bekliyorum gibi geliyor. Bazen rüyalarımda seni görüyorum. Uyanır uyanmaz aklıma seni aramak düşüyor da, sonra anımsıyorum.. yoksun. Bir gün zaten gidecekti herkes gibi diyorum kendime.

Zaten kesin başkası vardı, beni sevmedi, vazgeçti diyorum her gün. Numaranı siliyorum telefonumdan sanki hafızamdan da silebilirmişim gibi. Dream Theater dinlemiyorum hiç. Kendi mahallemde yürüyemiyorum seninle olan anılarım canlanacak diye. Antalya’dan nefret ediyorum. Her zaman yaptığım şeyleri yapmam eksik. Ben her şeyden nefret eder oldum… Ben ne diyeceğimi bilemiyorum. Sık sık gözlerim doluyor ama ağlayamıyorum. Biri seni sorunca hiç var olmamışsın gibi davranıyorum. Yine hiçkimseye derdimi anlatamıyorum. Sürekli gülüyorum. Zaten bana gülmek yakışıyormuş, öyle diyorlar.

Ankara’da hep ders çalışıyorum. Daha az aklıma geliyorsun böylece.. Telefonuma neredeyse hiç bakmıyorum. Bölüm birincisi oldum, biliyor musun?

Ben seni unutamıyorum, geri gel demeyeceğim ki sana. Ben en iyi arkadaşımı çok özledim. Sırdaşımı, hayat arkadaşımı, en çok gülüp, değer verdiğim insanı özledim. Ben insanları çok kolay affediyorum ve sen bu huyumu sevmiyorsun. Rimelim akmış ama cidden ağlamadım. Bedenimi kalbimle değil, beynimle yönetmeyi öğrendim. Sen öğrettin.

Insanlar var. 22 yaşında alkolik oluyorlar. Hayattan beklentilerini sorguluyorlar.

Ben hiç böyle hayal etmemiştim.. bizi. Ben seni hiç başkasıyla da hayal etmemiştim. Sadece ‘evimizin’ önünden geçtim.