Bazen oturup durduk yere ağlıyorum. Durduk yere değil aslında. Hayatımdan verdiğim birkaç seneme, bıraktığım okuluma, ani aldığım aptalca kararlara ağlıyorum. Kimsenin beni desteklememesine, bana yeterince güvenmemesine ağlıyorum. Ben güçlü bir insanım aslında. Öyleydim en azından. Son 2 yılda 21 yıllık hayatıma eşit şekilde dağılabilecek kadar gözyaşı döktüm. İçimdeki bu krize karşı koymaya çalışırken, karşımdaki insanlara gülümsemek ve sürekli iyi olduğunu söylemek çok zor. Artık o kadar ilerletmişim ki, selam verdiklerinde bile “iyiyim” diye cevap veriyorum.. ve bunun farkında bile değilim.

Sürekli bir şeylerde iyi olmaya çalışmak, yeni işlere girip hepsinde sıçıp sıvamak benim suçum belki.. Belki de birazcık olsun desteklenmediğim, hayatımın hiçbir evresinde bana “aferin” denmediğinden bu başarısızlık seremonisi.

Güzel resim çizerim. Birinciliklerim var. Çok iyi satranç oynarım ben aslında. En azından ortaokulda öyleydi. Dil öğrenme konusunda inanılmaz bir kabiliyete sahibim. Meslek lisesinden alan dışı fakülte kazandım. Hem de dil çıkışlı olup da kazanamayanların olduğu bir üniversitede.. Hem çalıştım hem okudum…

Ama ben bir aferin beklerken, başımı ne yöne çevirsem; kafasını iki yana sallayan, “olmadı” bakışları atan sevdiklerimle karşılaştım. Hep daha çok çalıştım. Fazlasını istediniz, uğraştım. Yoruldum ama artık. Anlamıyor musunuz? Zayıf düştü bedenim. Artık yürüyemiyorum bu zorlu yolda.. ve hayatımın en küçük çıkmazında bile intiharı düşünüyorum. 21 yaşımdayım ve yaşıtlarım her gün bir yerlerde, birileriyle sosyalleşirken, ben ergenlik döneminde kimlik arayışa girmiş bireyler gibi dört duvar arasında düşünüyorum. Başıma gelen her küçük talihsizliği kendi suçum sanıyorum. Bunların hepsi siz bana bir kere olsun “aferin” demediniz, takdir etmediniz diye.

Aslında ne biliyor musunuz? Suçlu hissetmesi gereken, takdire layık olmayan sizlersiniz. Siz ne yaptınız ki hayatınızda? Hangi önemli şeyin altına imza attınız? Hangi esere bakıp, bunu ben yarattım dediniz? Hayal kurdunuz mu hiç? Koştunuz mu hayallerinizin peşinden? Sustun.. Haklısın. Sana sormamalıyım. Zaten sen beni hep destekledin. Yani, en azından sen öyle sanıyorsun.